Akademia Tańca Kraków

Archive for the ‘jest jak jest’ Category

W tym tańcu nauczyliśmy się kilku figur które się nam na pewno przydadzą oraz podstawowego kroku. Musimy jednak pamiętać że w tańcu stawiając kroki obracamy się równomiernie w lewo. To jest bardzo ważne w tańcu i nie możemy o tym zapomnieć. Wszystkie te figury poznane na lekcjach tańcach to obrót w prawo, krok boczny, obrót w lewo oraz obrót partnerki. W tańcu tym nie było aż tak dużo kroków do nauczenia więc nie powinniśmy mieć z nimi żadnego problemu. Wszystkie te figury możemy tańczyć w dowolnej kolejności gdyż nie ma tu sztywnie ustalonej reguły co i po czym mamy tańczyć. Podam przykładowe połączenie wszystkich tych figur które się nauczyliśmy. Zacznijmy od kroku bocznego później obrót w prawo, krok boczny następnie obrót partnerki po nim możemy wykonać znów krok boczny po nim następuje obrót w lewo później znów krok boczny i cały taniec możemy zakończyć obrotem w prawo.

Wiele osób zastanawia się nad wyborem tańca. Każdy kto chce się zapisać do szkoły tańca musi zadać sobie pytanie jakich tańców tak naprawdę chce się uczyć to nie jest łatwy wybór ale kierując się tym ,że już chcemy się zapisać to pewno mniej więcej wiemy czego chcemy się uczyć. Do tańców standardowych i klasycznych należą wal wiedeński, walc angielski, tango, rumba, quictep, oraz wiele innych tańców a tańce nowoczesne to na pewno hip-hop brek dance może tez taniec brzucha który zaczyna się robić popularnym tańcem. Wszystkie te
tańce nauczą nas czegoś innego i tak naprawdę żaden z nich nie jest podobny do siebie. Każdy taniec wymaga od nas zaangażowania i skupienia. Na pewno nie możemy zapisać się na zajęcia i chodzić kiedy nam się chce bo to nie przyniesie żadnych rezultatów a tylko zmarnujemy swoje pieniądze. Tak więc jeśli już się zapisujemy to z głową i wybierając taki taniec którego naprawdę chcemy się uczyć.

Taniec podhalański tak jak i wiele innych tańców polskich nie jest wykonywany w grupach a raczej skupia się na tańcu poszczególnych jednostek. Podhalański taniec jest tańcem parowym zwykle tańczonym przez jedną parę- tancerz i tancerka. W czasie jego przebiegu dominującą rolę odgrywa jednak tylko mężczyzna i to na nim skupia się głównie uwaga widowni. Kobieta odgrywa w tańcu raczej rolę statyczną. To od tancerza rozpoczyna się taniec, to on w nim dominuje i prowadzi tancerkę. W nogach i rękach mężczyzny jest wykonywanie najtrudniejszych kroków i figur tanecznych. Tancerka porusza się w dosyć mizerny sposób. Jej rola ogranicza się do naśladowania i obserwacji ruchów partnera. Skupia się ona na powtarzaniu kroków wykonywanych przez mężczyznę i utrzymywania kierunku ruchu. Bardzo ważnym elementem tańca podhalańskiego jest to iż nie rozpoczyna się on od tańca tej jednej pary.

Pewnego dnia mała Jola miała sen. Śniły jej sie trzy budynki na których było napisane szkoła tańca Kraków, akademia tańca i studio tańca Kraków. dziewczynka w tym śnie wyglądała jak księżniczka. Była na sali tanecznej gdzie pobierała nauki tańca i instruktor tańca uczył ja tańczyć. Uczyła sie samby, salsy i rumby. Taniec dawał jej wiele radości . Każdy dzień w szkole tańca pozwalał dziewczynce śmiać sie i nie myśleć czy bez tańca by przeżyła. Jolka była dziewczynka poruszająca sie na wózku. Opowiedziała mamie swój sen. Mama napisała Jolkę do szkoły tańca Kraków. Jolka bardzo mamie dziękowała. Chodziła codziennie na lekcje tańca. Mama płaciła bardzo duże pieniądze za kurs tańca ale dla swojej córki była gotowa poświęcić wszystko. Jolka przez cały okres choroby ćwiczyła salsę rumbę i sambę. Któregoś dnia zaczęła sama podnosić sie z wózka. To był cod Jolka zaczęła chodzić. Taniec zdziałał cuda.

Czwartego kroku w tańcu jakby nie ma. Jest to przedłużenie zakończenia kroku trzeciego. Na pięć zaczynamy prawą noga i robimy krok do przodu. Szósty krok jest do przodu stawiany prawą nogą. Prawa noga idzie w kroku siódmym gdzie jest on robiony w miejscu. Na osiem jest to samo co na krok czwarty czyli pauza. dziewiątym krokiem jest postawienie lewej nogi do tyłu. Dziesiąty zaś to samo co krok drugi. Taniec ten nie jest prostym tańcem ale za to jakże fajnie wygląda gdy zatańczmy go płynnie w całości. Nauka tańca jest dość prosta. Kobieta zaczyna od prawej nogi i robi krok w miejscu. Na dwa lewa noga wykonuje krok do przodu. Na trzy prawa noga wykonuje krok w miejscu. Czwarty krok w tańcu tak samo jak u partnera oznacza pauzę w tańcu. Zaczynamy po przerwie od nogi lewej i robimy krok do tyłu. Szóstym krokiem jest prawą nogą krok do tyłu siódma to zaś podniesienie nogi lewej i postawienie ją w tym samym miejscu.

Podstawowe problemy jaki towarzyszy nam podczas nauki tańca jest to że na swojej drodze napotykamy często brak poczucia rytmu, brak skupienia się na melodii gdyż nie potrafimy się w nią wczuć a także nieznajomość kroków tańców. Jak mamy nauczyć się tańczyć żeby to nie było dla nas aż tak bardzo sterujące. Należy zgłębić swoja wiedzę na temat tańca, Może trzeba będzie zapoznać się z fachową literaturą bądź zapisać się choćby na jedną lekcje tańca należy taż zapoznać się z muzyką taneczną, rytmem tak, abyśmy byli w stanie rozpoznać jaki taniec jest grany i w jakim rytmie należy go zatańczyć. Wiem że nauka tańca nie jest prosta. Na początek jest bardzo dużo i nie każdy będzie potrafił zapamiętać tyle rzeczy naraz ale to jednak są podstawy bez których niestety nie da się dobrze tańczyć. Kolejną sprawą, jest choćby podstawowa znajomość kroków tanecznych – jaki taniec ma jakie kroki, w jakim tempie go tańczymy i jaka muzyka będzie nam towarzyszyć.

Warto zwrócić uwagę że mazur jest tańcem prowadzonym w parach. Dlatego też oprócz ruchu po okręgu występują też inne dodatkowe figury upiększające ten taniec. Są to figury obrotowe wykonywane w parze które zbliżają do siebie partnerów w rytm tanecznego ruchu. Prazy wykonywaniu tej figury partner pomaa partnerce obejmując ją w czasie obrotu w pasie. Niestety jest to jedyny bliższy kontakt partnerów co znacznie odróżnia pod względem kontaktu i doznania uczuć od innych tańców polskich nie wspominając już o ognistym zagranicznym paso doble. Ruchy wykonywane w mazurze często zbiegają się z rytmem prezentowanej muzyki noszą one znamionową nazwę akcentów. Ważną częścia tańca są charakterystyczne obroty tancerek wokół tancerzy przyklękających na jedno kolano. Podobne figury widzieliśmy również i w krakowiaku. Figury mazura to charakterystyczne stereotypy zachowań ludzkich prezentowane przez tancerza i tancerke.

Taki stan rzeczy najprawdopodobniej doprowadził do powstawania coraz to nowszych tańców i do udoskonalania i mieszania się tych które już od dawna gościły w chatach i na salonach. Jednym z przykładów tańców który na pewno wywodzi się z czasów zbliżenia ludności jest znany w całej Polsce krakowiak. Taniec ten i jego nazawa pochodzą najprawdopodobniej od nazwy regionu z którego się wywodzi. Przez rodzimych mieszkańców Krakowa odziwo nazywany on był zupełnie inaczej” suwany” czy też „mijany”. Działo się tak zapewne dlatego że ludzie widzieli charakterystyczne ruchy i korki dla tego tańca i łatwiej było im uywać nazw kojarzących się właśnie z nimi. Niekiedy nazwa wiązana była z wsią z której dany styl się wywodził np. wiś laczek. Obecna wersja krakowiaka to powstała swego rodzaju synteza różnego rodzaju tańców i pieśni regiou krakowskiego które w wyniku podobieństw i swojej uniwersalności uległy „ zlepieniu”.