Akademia Tańca Kraków

Archive for the ‘Taniec w Literaturze’ Category

Teraz Jola jest już prawie dorosłą kobietą ma osiemnaście lat i uczęszcza do szkoły teatralnej gdzie taniec jest bardzo ważną zaletą. Zdecydowała się wziąć udział w telewizyjnym show ponieważ jak sama mówi chociaż próbowała nie udało się rozwinać się jej pasji jaką był dla niej nie wątpliwie taniec. W poprzedniej edycji zdecydowała się również spróbować jednak nie przeszła pierwszego etapu rekrutacji. Zwiększyła ilość treningów i liczyła na pozytywne opinie jurorów. Rzeczywistość na szczęście nie okazała się brutalna i nasz bohaterka przebrnęła przez jak to nazywają tancerze najgorszą pierwszą fazę rekrutacji przeprowadzaną przez instruktorów tańca którzy niekiedy nie pozostają do końca obiektywni i podejmują decyzje według własnego uznania. Jolka przebrnęła pewnie przez tą część i oczekiwała na dalszy rozwój sytuacji. Czuła ogromną moc wiedziała ze taniec który zdecydowała się zaprezentować był dobry.

Ważną cechą jest to iż program sprawdza tancerzy pod wieloma względami. Na początku każdego z odcinków widzimy również taniec grupowy czyli wspólną choreografię przygotowywaną przez wszystkich. Łatwo wówczas dostrzec którzy tancerze najlepiej prezentują się w grupie i potrafią się odnaleźć zarówno w takim tańcu jak i indywidualnym czy układzie tanecznym wykonywanym w parze. Istotne jest również to iż o tym kto odpadnie z programu decyduja również widzowie. Daje to nadzieję na to że program wygrywa nie ulubieniec jurorów a własnie ten który najbardziej przypodobał się publiczności. Często jest więc tak że wygrywa nie ta czy ten tancerz który wykonuje swoje pokazy z gracją i subtelnościa ale ten który powala widzów na kolana figurami i trikami które wykonuje w bardzo ekwilibrystyczny sposób. Dla ludzi liczy się chyba bardziej wystrzałowość tańczących a nie to czy starają się oni wyrazić w tańcu jakieś uczucia.

Krakowiak jako jedyny z polskich tańców narodowych wyłączając te góralskie jest utrzymany w meritum parzystym. Jest on jednym z tańców o najszybszym tempie w czym dorównuje albo i nawet przewyższa samego oberka. Jednak nie cały krakowiak jest tak szybki istnieją partie tańca gdzie krok zmienia się w suwany i pary spokojnie maszerują wówczas wokół izby. W niektórych momentach tempo drastycznie opadało by po chwili gwałtownie wzrosnąć ciągnąc ludzi w tany. Początki krakowiaka czyli jego pierwotna wersja zawsze łączone były z solowymi przyśpiewaki prezentowanym przy orkiestrze. Zazwyczaj taniec ten prowadzila tzw para przodująca i to ona zwykle sam tancerz zajmowała się przyśpiewkami. Po ich zakończeniu para i stojące za nimi kolejne pary wyonywały taniec wokół izby trzymając się kroków prezentowanych przez parę przodującą. Taki stan rzeczy powtarzał się wielokrotnie. Odbywał się taniec dookoła izby -kolejna przyśpiewka i znowu taniec.

Taki stan rzeczy najprawdopodobniej doprowadził do powstawania coraz to nowszych tańców i do udoskonalania i mieszania się tych które już od dawna gościły w chatach i na salonach. Jednym z przykładów tańców który na pewno wywodzi się z czasów zbliżenia ludności jest znany w całej Polsce krakowiak. Taniec ten i jego nazawa pochodzą najprawdopodobniej od nazwy regionu z którego się wywodzi. Przez rodzimych mieszkańców Krakowa odziwo nazywany on był zupełnie inaczej” suwany” czy też „mijany”. Działo się tak zapewne dlatego że ludzie widzieli charakterystyczne ruchy i korki dla tego tańca i łatwiej było im uywać nazw kojarzących się właśnie z nimi. Niekiedy nazwa wiązana była z wsią z której dany styl się wywodził np. wiś laczek. Obecna wersja krakowiaka to powstała swego rodzaju synteza różnego rodzaju tańców i pieśni regiou krakowskiego które w wyniku podobieństw i swojej uniwersalności uległy „ zlepieniu”.

Po za możliwością zaimponowania innym tańczącym i zgromadzonym ludziom oberek zaspokaja również potrzebę aktywności ruchowej. Ten taniec jak określają fachowcy to istny żywioł który pochłania zarówno tancerzy znajdujących się na parkiecie jak i muzyków. Wszystkim udziela się wir ruchu i dźwięk muzyki tak że nie zważają oni na swoje słabości i tańczą i grają aż do utraty sił. Taniec ten tworzy swoistego rodzaju otoczke. Zapewnia tancerzom wspólnotę ruchu zarówno w parze jak i w całej tańczącej społeczności dzięki trzymaniu się tego samego rytmu, wykonywaniu tych samych kroków i figur tanecznych oraz wspólnego rozpoczynania i kończenia tańca. Oberek jest tańcem najbardziej rozpowszechnionym zarówno w muzycznej jak i tanecznej kulturze ludowej na całym obszarze naszego kraju. Spośród wszystkich tańców narodowych najczęściej bywał grany na wiejskich potańcówkach. Rzadziej natomiast gościł na salonach- to taniec ludu.

Na pewno każdy z nas pamięta czasy kiedy był dzieckiem gdy przyjemności sprawiał mu każdy najmniejszy ruch i pierwsze stawiane kroki. Nieświadomie ale jak wskazują badania naukowców stawiał on już pierwsze kroki na parkiecie tanecznym-wówczas była to podłoga w ogóle nie zdając sobie z tego sprawy. Tak pierwsze kroki odciskały piętno na duszy człowieka i ciągły go potem do spróbowania sztuki taneczne już w bardziej zaawansowanym wydaniu serwowanym nam przez wyspecjalizowanych do tego choreografów i instruktorów tańca czy tez szkoły tańca. Naukowcy uważają ze za sztukę tańca i instynkt taneczny odpowiada jedna z pół kól mózgowych i znajdujące się w niej receptory które sterują naszym ciałem. Jak powiedział kiedyś jeden z najbardziej znanych na świecie tancerzy- najważniejszy jest właśnie ów instynkt to dzięki niemu człowiek odkrywa swoje prawdziwe wnętrze i na parkiecie staje się pożądającym czy też skrytym i oddanym tancerzem.

Z czasem zaczynam zauważać ze taniec i usługi oferowane przez szkoly tanca przyjmuja wyraz komercyjny i nastawione sa tylko na zysk. Przykladem jest program taniec z gwiazdami czy tez gwiazdy tancza na lodzie. Zapraszanie do takich programow gwiazd telewizyjnych którego rzekomo udowadniaja ze nie maja nic wspolnego z tancem jest zabiegiem zmierzającym do zdobycia ogramonej oglądalności a przy tym zbicia duzej kasy na smsach od telewidzow którzy zapatrzeni w ekrany wierza we wszystko co na nich zoabcza a niestety często mija się to z prawda, Przykladem jest jedna z uczestniczek obecnej edycji która jest zawodowa tancerka zwyciężczynią wielu konkursow tanecznych i zawodow w tancu nowoczesnym, była chyba nawet mistrzynia polski w tancu. Uczestnczy w programie z „innymi amatorami” czy to sprawiedliwe?Ale to jest wlasnie show-bussines.

Gdy już wybierzemy odpowiednia szkołe czy tezz akademie tańca pomyslmy o tym jakiego tanca chcielibyśmy się uczyc. Nie można bowiem być dobrym w każdym jego rodzaju zakładając jeszcze wogole to ze na początku nie potrafimy po prostu nic czyli jesteśmy kompletnymi zoltodziobami w dziedzinie tanca. Taniec i jego rodzeje to bardzo szeroko zakreślone zagadnienie sam na pewno nie znam wszystkich jego rodzajow jednak polecałbym zaczecie nauki od rumby i salsy bądź walca jednak tego ostatniego zostawilbym na koniec. Salsa i rumba to tance bardzo przyjemne wymagaja one maximum ruchu i daja ogromna przyjemność z nauki. Mezczyzni uwielbiaja patrzec na kobiety które swoimi ruchami pośladków glownie w rumbie doprowadzaja ich do ogromnego zachwytu. Nie uwierze bowiem ze którys mezczyzna pozostanie obojętny wobec goracej rumby wykonanej przez wybranke

Rady dla początkujących tancerzy sa proste przede wszystkim wybor odpowiedniej szkoly tanca co będzie rzutowalo na poziom naszego zaawansowania tanecznego po jej ukończeniu należy zwrocic uwage na studia tanca i akademie z miejscowości malych które nie zawsze mogą proponowac nam wysoki poziom nauczania. Lepiej chyba zdecydowac się na szkoly tanca np. w Krakowie czy tez Warszawie lub jakims innym większym miescie. Kolejna rada to wytrwałość w tancu otwartości i chec nauki nie możliwe jest powiem nauczenie się tanca rumby salsy czy czegokolwiek innego nie otwierając się na taniec. Jeżeli pozostaniem zamknieci nawet najlepszy instruktor tanca nie zdola nauczyc nas tego o czym marzyliśmy rozpoczynając kurs tego niestety nie da się przeskoczyc. Nie zapominajmy o wyluzowaniu się i podchodzeniu do nauki z uśmiechem na usta.